Soms zijn we zo verdrietig
Vanochtend werden vier piepkleine kittens helemaal alleen gevonden in een tuin. De meldsters aarzelden geen moment. Ze hebben alles op alles gezet, overal hulp gezocht, gebeld waar ze konden en zijn uiteindelijk met hoge spoed naar ons toe gereden. Ze hebben deze kleintjes geen seconde in de steek gelaten.
Toen zij bij ons aankwamen, zijn we direct gaan handelen.
Maar voor Mees en Gijs waren we te laat.Ze waren al volledig in shock. Hun kleine lijfjes waren op. Uitgehongerd. Ziek. Opgebrand nog voordat hun leven eigenlijk begonnen was.
We konden ze niet meer redden.
Het enige wat we nog konden doen, was ze vasthouden.
Het breekt je hart dat dit het eerste én laatste beetje liefde is dat sommige dieren ooit mogen voelen.
Hun twee zusjes zijn er nog.
Vanavond voelen we vooral verdriet. Verdriet omdat vier kittens van nog maar drie weken oud er zó aan toe konden raken voordat iemand ze vond. Verdriet omdat onschuldige dieren nog steeds de prijs betalen van menselijk falen. En tegelijk ook dankbaarheid voor de mensen die niet wegkeken, maar alles deden wat binnen hun macht lag om deze kleintjes te helpen.
Maar niet te laat om ervoor te zorgen dat ze niet alleen stierven.
Het spijt ons dat jullie leven zo heeft moeten beginnen... en zo heeft moeten eindigen. We hopen dat jullie laatste momenten – veilig in onze armen – iets zachter waren dan alles wat daarvoor kwam.
Slaap zacht, kleine lieverds. 💔🐾
En alsjeblieft... steek een kaarsje aan, brand een lichtje of stuur een beetje hoop naar hun twee zusjes. Ze hebben die hoop nu harder nodig dan ooit.