Star

Ik heb niet zoveel met knuffelen. Niet dat ik bang voor mensen ben… ik vind verstoppen eigenlijk nergens voor nodig. Maar aan me laten komen? Dat hoeft van mij niet zo. Ik bekijk mensen liever van een afstandje, spelend met de hengel die ze vast hebben. Maar als er eten komt, dan kom ik braaf opdagen, want eten is de MAX. En op dat moment mag ik ook wel even geaaid worden. Heel even. Dan is het oké.

Gelukkig ben ik niet alleen. De andere kittens hier laten me dingen zien die ik nog moet leren. Spelen bijvoorbeeld. Ze vliegen achter speelgoed aan alsof dat het spannendste is dat er bestaat. Ik zat er dan vaak naar te kijken, een beetje verbaasd ook, alsof ik probeerde te begrijpen waarom dat zo leuk is. Het was alsof ik nog moest ontdekken hoe je eigenlijk een kitten bent. Maar ik observeerde goed. Ik lette op. En langzaam maar zeker begon er iets in mij mee te bewegen. En toen begon het! Heel soms deed ik een sprongetje mee, of tikte ik tegen iets dat voorbij rolt. En dat voelde dan… heel even… licht. En nu? Spelen is COOL. Spelen is LOL. Spelen is rennen en vliegen en stralen. Met een hengel kan ik mezelf zijn.

Ik ben een beetje zoals Lotje, mijn beste vriendin, zeggen ze hier. Iets gereserveerd. Iets voorzichtig. Maar niet kwijt, niet bang, alleen zoekend. Zoekend naar vertrouwen, naar warmte, naar ruimte om mezelf weer helemaal te vinden.

Ik ben Star. En heel langzaam, beetje bij beetje, leer ik weer te stralen.