Onze bangerikjes. Nog even en het kittenseizoen start weer. Dan komen de foto's van schattige snoetjes en stromen de mails weer binnen. Ook voor de (deels) raskatten is er genoeg interesse. Maar voor deze lieverdjes zijn de kansen op een fijn thuis minimaal. Ze hebben wat tijd nodig om aan mensen te wennen. Tijd en veel liefde.

Zie mij hier nu zitten dagdromen... Heerlijk in de armen van mijn verzorger. Zo zou ik de hele dag wel willen door brengen. Gezellig tegen iemand ophangen, een aaitje, wat vertellen...

Daar zat ze dan, in de koude, donkere kelder waar ze niet uit kon. Wij zijn de situatie gaan bekijken. Een leegstaand huis. We liepen eens achterom. En direct hoorden we een kleintje in paniek. Door het raam konden we de kelderdeur zien. De deur stond op een kier en een piepklein pootje verscheen. Ze wilde eruit, ze moest daar weg!...

En weer een melding. Twee kleine kittens gevonden tussen de kiezel. Geen mama te bespeuren. Ze wegen nog maar 120gr en 140 gr. Waar komen jullie toch vandaan?

Zondag avond gaat onze telefoon. Er zitten kittens hele dagen te piepen. Mama komt niet opdagen. De kittens stinken, zijn vies en nat. Ze zijn inmiddels wel voorzien van eten en drinken.

Zoals bijna elke opvang momenteel hebben we geen plaats meer. Voor Loki was ook geen plek. En deze kleine spruit heeft toch echt een veilige, warme mand nodig. Dus maar tijdelijk een bench in een kamertje apart.

Onze nachtmerrie... Als je zo veel kleine schatjes opvangt, kan daar ineens een nachtmerrie uit voorkomen. Zo ook bij Kato. Wij verzorgen al weken met veel liefde en veel van onze tijd onder andere dit prachtige stel.

Helaas moet ook Kato nu zeggen: sorry, we hebben opnamestop. We kunnen er even echt niets meer bij. Met zo'n 26 hele kleine kittens en een aantal volwassenen met extra zorgen hebben wij onze handen meer dan vol.

Elke dag gaat onze telefoon. Steeds weer houden wij ons hart vast. Wat voor een drama gaat het nu weer zijn? Wij zitten vol, overvol. Maar die schrijnende verhalen laten ons niet los.

Ik droomde dat ik weer een eigen thuis had. Met lieve mensen die heel veel om mij geven. Ze roepen mij: Mickey, kom je jongen? We hebben een lekker hapje voor je! Mickey, kom bij me liggen op het dekentje!